Wyspa Wielkanocna. Siedmiu braci i siedem sióstr

Co kierowało twórcami tajemniczych moai, iż tak ogromnym nakładem sił i środków upiększyli swą niewielką wyspę kamiennymi głowami? Czy próbowali w ten sposób przebłagać słońce, by nigdy nie zapomniało wzejść? Pomimo izolacji od reszty świata mieszkańcy Wyspy Wielkanocnej wielką estymą darzyli Plejady


Roman Warszewski, NŚ 4/2021

Przez dwa, trzy kilometry musiałem jechać prosto, a potem skręcić w lewo, w szutrową dróżkę wiodącą do Rano Aroi, gdzie niegdyś znajdował się kamieniołom czerwonych nakryć głowy moai - gigantycznych kamiennych posągów. Tuż przed rozoranym czasem i ludzkimi narzędziami kraterem, wypełnionym rdzawoczerwonymi walcami z pumeksu (czapkami posągów), należało skręcić w prawo.

Siedmiu wspaniałych

Zobaczyłem je z daleka. Szare i wyniosłe, dumnie stały pośród zielonej łąki. Z tej odległości wyglądały jak kości jakiegoś prehistorycznego zwierzęcia, które kiedyś padło w tym miejscu i teraz, po wiekach, już jako obrany przez czas szkielet, nieśmiało zaczyna znów wychylać się spod ziemi. Kolorem i wyniosłością natychmiast skojarzyły mi się ze Stonehenge, bo i otoczenie w tym miejscu Rapa Nui (chyba właśnie przez wspomnianą zieleń) było dość angielskie, jedyna różnica polegała na tym, że w Stonehenge stały nieme skalne bloki, a tu kamienne olbrzymy miały oczu (a raczej oczodoły), brody, uszy (wydłużone) i twarze. Nie miałem przed sobą tylko kamieni. To były kamienne posągi.

Przeglądaj spis treści numeru 4/2021 lub zamów wersję elektroniczną NŚ

Siedem dziesięciometrowych figur, na niskiej platformie Ahu Akivi, blisko geometrycznego środka Wyspy Wielkanocnej. Jedno z najlepiej zrekonstruowanych miejsc, jednocześnie - bardzo nietypowe. Większość kamiennych platform, na których w przeszłości umieszczano wykute w kamieniu giganty, przez które Wyspa Wielkanocna jest tak sławna, znajdowała się na obrzeżach wyspy, nad samym brzegiem oceanu - tu zaś było całkiem inaczej.

Posągi stały z dala od najeżonej ostrzami lawy linii brzegowej wyspy, na wzniesieniu, skąd hen, jak wzrokiem sięgnąć, widać było ocean. Figury nie uciekały przed nim wzrokiem, jak czyniły to inne posągi...

To jedynie fragment artykułu. Pełną wersję przeczytasz w NŚ 4/2021 dostępnym także jako e-wydanie.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Więcej informacji w Polityce prywatności.